اگر بخواهیم خیلی ساده و در یک نگاه کلی تفاوت این دو نوع لاستیک لیفتراک توپر و بادی بررسی کنیم، همه چیز به محیطی برمی‌گردد که لیفتراک شما در آن نفس می‌کشد. لاستیک‌های لیفتراک بادی در واقع همان حس و حالی را دارند که ما از لاستیک‌های ماشین سراغ داریم؛ یعنی با هوا پر شده‌اند و به دلیل داشتن دیواره‌های منعطف، مثل یک ضربه‌گیر عمل می‌کنند. وقتی راننده روی سطوح ناهموار، زمین‌های خاکی یا آسفالت‌های پر از دست‌انداز حرکت می‌کند، این لاستیک‌ها لرزش را به خودشان جذب می‌کنند تا هم بار آسیب نبیند و هم راننده در پایان شیفت کاری دچار کمردرد نشود. اما بزرگ‌ترین دردسر این مدل، همان داستان قدیمی پنچری است. کافی است یک تکه فلز تیز یا یک میخ در مسیر حرکت باشد تا کل عملیات انبارداری شما برای ساعت‌ها متوقف شود.

در مقابل، لاستیک‌های لیفتراک توپر ساخته شده‌اند تا واژه پنچری را از لغت‌نامه شما حذف کنند. این لاستیک‌ها از لایه‌های فشرده و سخت پلاستیک ساخته شده‌اند و هیچ فضایی برای هوا در داخل آن‌ها وجود ندارد. اگر انبار شما جایی است که کف آن با بتن صاف پوشیده شده یا در محیطی مثل کارگاه‌های تراشکاری و بازیافت کار می‌کنید که زمین پر از ضایعات تیز است، لاستیک توپر فرشته نجات شماست. البته باید این واقعیت را هم پذیرفت که سواری با این لاستیک‌ها بسیار خشک است. چون هیچ هوایی برای جذب ضربه وجود ندارد، کوچک‌ترین ناهمواری زمین مستقیماً به بدنه لیفتراک و ستون فقرات راننده منتقل می‌شود.